Posted by Katarina Dekic 15 Jul 17

1617 M9 KD Kultivisanje nesanitarnih deponija: Arhitektonski model za stvaranje artificijelnog pejzaža

1617M9_Katarina_Dekic_01_situacija

Osnovni cilj studije je ispitivanje uloge arhitekture u procesu rekultivacije nesanitarnih deponija i mogućnosti unapredjenja tog procesa. Tema “dizajniranja” otpada, odnosno deponija sve češće se pominje u kontekstu arhitekture iako i dalje nije dovoljno zastupljena a rešenja su idejna ili na nivou pejzažnog uredjenja rekultivisanog zemljišta. Sa stanovišta nauke, ali i dizajna, ovaj novi trend predstavlja mogućnost da se ustaljeni principi upravljanjem otpadom i sistemi prerade i skladištenja istog preispitaju i reformišu tako da promovišu zdravije, trajnije rešenje.

Trenutno, funkcionisanje deponija je linearno, što dovodi do konstantnog porasta deponija i nefunkcionalnog sistema. Ono čemu treba težiti u razvoju je ciklični proces, nalik prirodnim procesima. Procesom recikliranja zatvara se ciklus kojim se deo otpada vraća odakle je i došao u vidu novih resursa, dok se rekultivacijom delova deponije prirodi vraća oduzeto. Stoga, projekat na deponiji predstavlja niz pogona za uzgoj biljaka u ekstremnim uslovima kao što je zagadjeno zemljište deponije.

1617M9_Katarina_Dekic_02_dijagrami

1617M9_Katarina_Dekic_03_infrastrukrtura

Istraživanje je praćeno projektom koji teži da istu ideju prostorno artikuliše. Fokus je na kreiranju nove tipologije hibridnih objekata koji odgovaraju na zahteve konteksta deponije. Osim duge rekultivacije, veliki problem predstavlja i sleganje tela deponije nakon njenog zatvaranja, usled raspadanja čvrstog otpada i degazifikacije. Kao odgovor na ovu promenu osmišljen je fleksibilni dizajn objekta koji odgovara kako trenutnoj situaciji, tako i predvidjenim situacijama.

Istraživanje je započeto analizom neophodnih infrastrukturnih sistema: sitema za degazifikaciju i sistema za prikupljanje i prečišćavanje ocednih voda. Preklapanjem ova dva sistema dobijena je matrica za postavljanje infrastrukture samog projekta. Zona intervencije nalazi se izmedju dva glavna kolektora. Betonski nosači koji predstavljaju konstruktivni sistem ujedno predstavljaju i kanale za odvodnjavanje ocednih voda i navodnjavanje biljaka u staklenicima. Nosači su utemeljeni šipovima u zdravom zemljištu. Tako projekat nije ugrožen usled sleganja i klizanja zemljišta.

Postoji 6 tipova nosača koji su formirani kako na osnovu položaja i pada tako i u odnosu na programske odrednice projekta.

1617M9_Katarina_Dekic_05_presek

1617M9_Katarina_Dekic_06_aksonometrija

Agrarna polja smeštena su u okviru staklenika izdignutih u odnosu na kontaminirano degradirano zemljište. Sadnja biljaka za uzgoj hrane moguća je na tlu deponije tek nakon 30-40 godina kada se sve otrovne tečnosti i gasovi otklone iz zemljišta. Stoga, biljke su “okačene” o podkostrukciju ili se nalaze u betonskim kadama ispunjenim zdravim zemljištem, a ceo projekat je izdignut u skladu sa teorijom o konstriusanom tlu. (Linda Pollak Constructed ground)
Staklenici kao princip uzgoja izabrani su kako bi se biljke zaštitile od štetnih mikročestica koje vetar raznosi, kao i štetnih gasova koje deponija emituje.

1617M9_Katarina_Dekic_07_osnove

1617M9_Katarina_Dekic_08_presek mali

1617M9_Katarina_Dekic_09_aksonometrija mala

 

Projekat je osmišljen i projektovan tako da posetioci imaju omogućen pristup svim delovima, odnosno svim pogonima, tako da celokupna struktura predstavljaa svojevrsan edukativni centar. Niz pešačkih staza omogućava potpuni ili delimični pristup posetiocima pružajući priliku za osvešćivanje ljudi o značaju očuvanja životne sredine.

Na najnižem nivou nalaze se pogoni za prečišćavanje voda i pogon za pretvaranje metana i ostalih gasova u električnu energiju. Posetiocima je ovde pristup samo delimično dozvoljen zbog njihove bezbednosti i neometanog izvodjenja procesa prerade.

U agrarnom parku, odnosno staklenicima, je pristup posetilaca u potpunosti dozvoljen. Stklenici su medjusobno povezani pešačkim stazama i servisnim putevima za neophodnu mehanizaciju.

1617M9_Katarina_Dekic_10_ambijent

Projekat je planiran tako da se može razvijati fazno, ali da odgovara i sadašnjem trenutku. Zbog izdiznja projekta, odnosno stvaranja novog lejera terena, moguće je koristiti prostor deponije odmah nakon zatrpavanja i uvodjenja neophodnih gore pomenutih infrastrukturturnih sistema. Kod klasičnog tipa rekultivacije korišćenje zemljišta odnosno površine deponije nije moguće 40-50 godina nakon zatrpavanja.

Poslednja faza razvoja projekta nastaje nakon završetka degazifikacije. Nakon nekih 40 godina, proces degazifikacije se završava i podkonstrukcija tog sistema postaje podkonstrukcija za formiranje novih pogona za uzgoj biljaka čime se projekat širi na kompletnu površinu nekadašnje deponije.

1617M9_Katarina_Dekic_11_odozdo pogled

1617M9_Katarina_Dekic_12_maketa

1617M9_Katarina_Dekic_13_sto

1617M9_Katarina_Dekic_14_maketa 2

Be Sociable, Share!

    Comments are closed.


    Read previous post:
    1617MO1 SA

    Projekat obrazovno-rekreativnog centra na Karaburmi istražuje preklapanje različitih tipova aktivnosti,...

    Close